Jeannette Rijks

Veel jeugd in HSZ denkt aan zelfmoord foto: GPD

Veel jeugd in HSZ denkt aan zelfmoord

Door Redacteur Schagen Gepubliceerd op 13 januari 12, 10:59 Laatst bijgewerkt op 13 januari 12, 12:58

SCHAGEN - Een op de vijf jongeren van 12 tot 19 jaar in de fusiegemeenten Harenkarspel, Schagen en Zijpe heeft in 2010 wel eens aan zelfdoding gedacht.

Bij drie procent van de inwoners van 65 jaar en ouder kwam die suïcidale gedachte in het afgelopen jaar ook voorbij. Zorgwekkend is ook dat 12.500 inwoners (35%) zich ’matig (28%) of ernstig (6,4%) eenzaam voelt. Voor heel Noord-Holland Noord geldt een gemiddeld eenzaamheidsgevoel van 36%.
Dat blijkt uit cijfers die GGD Hollands Noorden presenteert in het gezondheidsprofiel 2011 met de titel ’Hoe gezond is Harenkarspel-Schagen-Zijpe?’ GGD-directeur Nico Plug: ,,Met dit gezondheidsprofiel pakken wij onze functie als regionale dataregisseur verder op.’’

 

Abstract

This article reports the results of a study which aimed to examine the development of children’s ability to depict loneliness in their drawings. Seventy-eight children and 20 adults took part in the study. Participants were first asked a series of questions assessing their conceptions of loneliness, and were then invited to draw a picture that conveys loneliness. The resulting drawings were coded and scored for the presence of the two dimensions of loneliness: cognitive and emotional. First, the authors examined the use by participants of graphic indicators denoting deficiencies in one’s social relations resulting to loneliness (cognitive dimension); second, they assessed the expressive strategies participants employed to convey the negative affect that typically accompanies loneliness in their drawings (emotional dimension). Finally, the authors tested the relationship between children’s definitions of loneliness with their drawings of the construct. The results show a clear developmental progression in children’s pictorial representations of loneliness. Whereas the majority of young children represented loneliness as the absence of a social network, older children used graphic indicators to convey both the absence of a social network and the sadness that accompanies loneliness. In contrast to children, adults consistently included symbolic or metaphoric graphic indicators in their drawings to convey the negative affect accompanying the experience of loneliness.

School voor hoogbegaafden

Auteur: door Arjan Bosch |   woensdag 21 december 2011 | 07:00 | Laatst bijgewerkt op: woensdag 21 december 2011 | 10:05 via Meer lezen: destentor.nl

Gerlof Smit (links) en Oetze Wiersma gaan naast het regulier onderwijs op basisschool De Meele ook starten met een Leonardotak. In Nieuwleusen is plek voor veertig hoogbegaafde kinderen. foto FFU Press Agency

De vraag van ouders om meer aandacht voor hoogbegaafdheid te hebben is de belangrijkste reden om een Leonardoschool in Nieuwleusen te beginnen. Dat de school met slechts vijftig leerlingen een wanhopige poging doet om het scholierenaantal op te krikken en zo de dreigende grens van minimaal 23 leerlingen te ontlopen, spreekt Wiersma tegen. "Uit cijfers blijkt dat wij qua leerlingenaantal stabiel blijven. Krimp is wel een punt van aandacht, daar moet je eerlijk in zijn, maar niet de hoofdreden. Het is een gemiste kans voor de maatschappij, die meer en meer behoefte heeft aan grote talenten, om de capaciteiten van deze hoogbegaafde leerlingen niet te benutten."

Dit is niet alleen hoogbegaafden kansen geven. Dit is ook eenzaamheid bij de bron aanpakken. Anders zijn, je anders voelen, niet erkend worden, allemaal aanleiding om je diep eenzaam te voelen. Daarom juich ik dit toe. Nog meer zelfs dan een kerstdiner voor eenzame ouderen organiseren. En dat zegt wat.

Iedereen heeft behoefte aan affectie. Wat een sekspop, zoalwel niet kan meemaken en wat voor een soorten er wel niet zijn...

 

 

Eenzaam? Behoefte aan affectie? Overweeg een sekspop.
   

Levensechte voorwerpen

Dit artikel gaat overl levensechte voorwerpen. Wat maakt een levensecht voorwerp, zoal mee, in het leven als voorwerp? Wij mensen vinden het veelal helemaal niets om als voorwerp behandeld te worden.
In dit artikel wordt het wel en wee van de sekspop te belichten.

Wat is dat, een sekspop?

Een sekspop is te koop als opblaaspop of als levensechte pop, welke niet van echt te onderscheiden is. Denk dan aan echt natuurlijke materialen, welke werkelijk aanvoelen als 'mensenvlees'.
Zo'n natuurlijke variant is een levensechte kopie van de mens. Veelal betreft dit een vrouwelijke pop, daar de kopers vaak mannen zijn.

Op zoek naar affectie.

Sekspoppen, niet iedereen heeft ze in huis. Toch is er een markt voor. Veel mensen blijven eenzaam dan wel partnerloos. Single zijn is niet vreemd meer; eigenlijk is het zelfs een cult op zich te noemen. Sommigen kiezen vanuit hun zijn voor het single-dom, anderen weer, omdat ze simpelweg de ware Jacob of Jacoba maar niet tegen komen. Niet iedereen is blij met een partnerloos bestaan en is op zoek naar liefde en affectie. Maar wat nu als er geen levende wezens in de buurt zijn, die aan dit impuls gestalte kunnen geven? Mislukte dates, de ene afwijzing na de andere, de ene domper na de andere; iedere keer lijken ze weer op elkaar...
Daarom kiest een groep mensen, voornamelijk mannen voor iets anders, namelijk de sekspop.

Voordelen van een sekspop voor deze doelgroep:

Je pop zal je nooit afwijzen en je voor altijd liefhebben. Nooit zal zij opstandig zijn. Onvrede kent deze pop niet. Deze pop raakt bevredigt als haar gebruiker bevredigt raakt. Handig in het gebruiksgemak. Clean, als je de pop vervolgens goed reinigt en deze alleen voor privé-gebruik aanwendt.  hebben. Dit is waarom kopers ook geïnteresseerd zijn. Afwijzing en onvrede zal de pop niet kunnen uiten. De kans op SOA's is uitgesloten.

 

Het leven van de sekspop kan allereerst maar beter niet over rozen gaan.

Wij worden overal op de camera vastgelegd.
Wij zijn daaraan gewend en vinden het eigenlijk best wel een lekker gevoel, want wij hebben toch niets te verbergen?
Toch kan zo'n camera best wel eens een ongenode gast zijn.
Zo overkwam het een Duitse meneer met drang naar affectie naar sexplasticuele omgang met zijn pop. De vorige keer was hij tot de conclusie gekomen, dat, als hij haar persoonlijk op blies, hij daarna zo buiten adem was, dat het ultieme moment van liefdevolle samensmelting, ontaardde in ineenzakken op haar luchtige lichaam. Dus had de man bedacht, dat het handig was, Lola even bij de dichtstbijzijnde benzinepomp op te pompen. Zo gedacht, zo gedaan. Zijn schatje gaat onder de snelbinders, want ja, ze houdt ook van bondage, en hij spoedt zich op zijn tweewieler naar die snelle opblaasmethode van de benzinepomp. Na het oppompen fiets de man met een intens tevreden glimlach, met vriendin onder de arm, weer weg.
Zien kan hier.

Als sekspop moet je dus van goede huize komen en wel tegen een stootje kunnen. En public opgepompt worden valt daar dus ook onder. Een zekere schaamteloosheid als sekspop, is dus een vereiste.

De sekspop is geen new-age ding. Ze is al eens eerder ingevoerd.

Zo liet Hitler sekspoppen maken voor zijn leger, ter voorkoming van seksueel overdraagbare aandoeningen, welke zijn manschappen opliepen bij Franse prostituees. Dit project werd Borghild genoemd en is beschreven door de auteur Graeme Donald, die op deze informatie stuitte bij het doorspitten van de geschiedenis van de barbiepop. Naziwetenschappers ontwikkelden 'synthetische troosters' voor Duitse soldaten die zich vermaakten met de dames van plezier. Dit probleem was zelfs zo groot dat troepen hun taak in de vuurlinie verwaarloosden. SS-leider Heinrich Himmler schreef: 'Het grootste gevaar in Parijs is de wijdverspreide en ongecontroleerde aanwezigheid van hoeren, die klanten oppikken in bars, in dansgelegenheden en op andere plaatsen. Het is onze taak de soldaten te beletten hun gezondheid te riskeren voor een snel avontuurtje.'
Het project werd door Hitler goedgekeurd en de blonde sekspoppen met blauwe ogen, fijn hanteerbaar, en passend in een rugzak, werden uitgetest door soldaten in het door nazi's bezette Jersey. Himmler was erg onder de indruk en bestelde voor zijn troepen meteen 50 stuks. In 1942 werd dit project gestopt, omdat de Duitse militairen weigerden de opblaaspoppen mee te zeulen in hun bagage. Dit, omdat ze bang waren uitgelachen te worden door Britse soldaten, bij een eventuele gevangenname.

 

 

Een sekspop kan je duur komen te staan. Sekspop of Seksbom?

Even een geintje uithalen is ook niet leuk meer. De 18 jarige Tyell Morton moet 8 jaar de cel in, omdat hij voor de grap een sekspop in het kluisje van een medestudente heeft gestopt.   Dat soort dingen kunnen immers zomaar in je opkomen als melige 18-jarige, met maar één  gedachte tussen de oren. Enfin, Tyell is niet voor het geluk geboren en werd vastgelegd door beveiligingscamera’s. Ze hadden de capuchonboy met een pakketje naar binnen zien lopen, maar zonder het gebouw zien verlaten. Omdat de beveiligers dachten dat dit wel eens een bom kon zijn werd de school geëvacueerd en de India State Police Bomb Squad erbij gehaald. Het pakketje bleek achteraf dus een sekspop te zijn die als grap in het kluisje was gelegd. De politie kon er niet om lachen en rekende Tyell in.Volgens de advocaat van de ‘seks-bommenlegger’ krijgt iemand die een pistool meeneemt naar school maar drie jaar cel, acht jaar is dus wat aan de hoge kant.

 

 

De sekspop en hoge nood

Man pleegt ramkraak voor... sekspop
Ramkraken zijn niet ongewoon, ook niet in het Amerikaanse Ohio. Deze keer ging het toch wel om, een speciale buit. Een man met hoge nood stal een trucken reed er een seksshop mee binnen om vervolgens met een vrouwelijke opblaaspop aan de haal te gaan. De man en pop zijn spoorloos.
Handig zo'n sekspop. Dat ze levensreddend handig kunnen zijn, blijkt wel uit het volgende verhaal.
In Shanghai heeft een man getracht samen met zijn sekspop zelfmoord te plegen. Hij sprong van de vijfde verdieping met de pop en landde bovenop haar. Zij overleefde deze wanhoopsactie helaas niet.

Ik zal u niet verder vervelen met de sekspop voor de mens.

 

Nu ook de sekspop voor Tarzan! De Hotdoll.

Zij is er namelijk nu ook voor uw hitsige huisdier.  Nu te koop voor uw Tarzan!
De sekspop voor de hond
Ook Tarzan, uw hond heeft zo zijn behoeftes. Een Frans bedrijf vond het daarom een goed idee om een sekspop voor de hond te ontwikkelen. Op deze hotdoll kan uw hond zich naar hartenlust uitleven en voorkomt dat het dier tegen de benen van het baasje of vrouwtje aan gaat rijden.

En ja!  Hij doet het!

 

... Als je dan werkelijk niet weet hoe je een leven krijgt...

Eenzame ouderen, een heerlijke kerst...

De deur staat al op een kier als ik de galerij op loop. Ik weet dat ze me verwacht. Toch klop ik op het smetteloos witte hardhout voordat ik haar hal in loop. “Hallo?” Ze komt me zo snel ze kan tegemoet. Wat is ze klein en wat lijkt ze breekbaar. Op mijn hoge hakken toren ik hoog boven haar uit. Ik steek mijn hand naar haar uit en stel me voor. Ook haar stem klinkt breekbaar als ze haar naam noemt en me uitnodigt om binnen te komen. “Kom verder”, gebaart ze met haar oude hand. Ik kom binnen in een keurige huiskamer, klassiek maar smaakvol ingericht. Overal beeldjes, vaasjes en schattige schilderijtjes. Rondkijkend vang ik ook een glimp op van haar patioachtige balkonnetje, keurig en onderhoudsvriendelijk ingericht met kunstgras en bloembakken. Gezellig, denk ik bij mezelf.

Ze gebaart naar een grote tafel waar zes hoge eikenhouten stoelen omheen staan.
“Ga zitten”, zegt ze.
“Wil je wat drinken?” en ze loopt al richting aanrecht. “Koffie?”
“Ja, graag”, antwoord ik terwijl ik mijn schrijfgerei op haar geborduurde tafelkleed uitstal.
De koffiepot in haar hand schommelt vervaarlijk. Intuïtief kom ik omhoog om haar te hulp te schieten, maar ze weert me af. “Het gaat best, al is het niet meer zoals vroeger.”
Ze schenkt in en dan zitten we eindelijk, klaar voor het interview. Ze zit rechtop als een schoolmeisje, handen gevouwen en onderarmen steunend op de tafel. Vlak voordat ik van wal steek, raakt ze nog even mijn hand aan. “Ik vind het leuk dat je er bent”, zegt ze. “Heel leuk.”

Met mijn pen in de aanslag probeer ik haar op haar praatstoel te krijgen voordat ik mijn eerste vraag stel. Of ze hier al lang woont en waar ze vandaan komt, zulk soort koetjes en kalfjes. Het blijken precies de juiste vragen. Ze vertelt van haar jeugd en van lang, lang geleden toen ze als jonge vrouw haar heil in het buitenland zocht. Ze vond er de liefde en het moederschap en liet ze er ook weer achter. Rouwend keerde ze terug, alleen.
“Dat is zo’n veertig jaar geleden”, zegt ze met haar ogen neergeslagen.
Ik probeer haar op het onderwerp van het interview te krijgen, maar ze is niet enthousiast. Liever praat ze over vroeger, toen het leven nog goed was. Want dat is het nu allerminst, vindt ze.
De liefde kwam weer op haar pad en liet haar even zo hard weer in de steek. En terwijl ik probeer mij voor te stellen hoe het voelt om twee keer weduwe te moeten worden, vult zij mijn gedachten in.
“Het is de eenzaamheid,” zegt ze, “die went nooit.”
Ik kijk nog eens rond en ineens valt me op dat tussen de snuisterijen geen foto’s te vinden zijn. O ja, toch: op een tafeltje in de hoek, twee ouderwetse portretten in ovale lijstje. Twee meisjes die nu vast vrouwen zijn.
“Dat zijn mijn nichtjes”, beantwoordt ze mijn vraag voordat ik hem kan stellen. “Lieve meiden, maar ik zie ze niet zo vaak. Die hebben het ook druk. Nog koffie?”

“Je hoeft toch nog niet weg?” vraagt ze als ze me op mijn horloge ziet kijken. Het interview zit er bijna op. Een uur praten leverde nauwelijks op wat ik en mijn opdrachtgever ervan verwacht hadden. “Ja, ik klaag veel. Dat zegt mijn buurman ook. Die vindt dat ik zeur, maar ik vind dat ik er reden toe heb.”
Met de bijna volle koffiepot komt ze voetje voor voetje aan schuifelen.
“Maak je geen zorgen, hoor”, zegt ze als ze me bedenkelijk ziet kijken. “Ik heb vorig jaar een beroerte gehad, maar het gaat nog best als ik me inspan.”
Ze schenkt me nog eens in. Gelukkig zit ik redelijk ruim in de tijd vanmiddag, pas over drie kwartier word ik bij mijn volgende afspraak verwacht. We praten nog wat over de omgeving, over familie en over hobby’s. Die heeft ze eigenlijk niet. Nooit gehad, maar dat hoefde ook niet toen haar leven nog vol was. “En nu wens ik wel eens dat ik morgen niet meer wakker word.”
Ik schrik en zij ook. “Ja,” zegt ze op belerende toon, “het is mooi geweest. Als je zo oud bent als ik rest alleen de eenzaamheid. En die went nooit.”

Ik kijk nog een keer op mijn horloge. “Moet je al gaan?” vraagt ze ten overvloede. Ik knik. Ze pakt nog een keer mijn hand. “Ik vond het heel leuk dat je er was.”
We staan op en lopen naar de deur. “Kom je nog eens langs?” vraagt ze plotseling.
“Ach nee, zeg maar niks”, vult ze zelf aan. “Dat kun jij ook niet beloven met je gezin en je werk en zo.”
Ze zucht, ik zwijg.
Aan het eind van de straat draai ik me nog een keer om.
Daar, op haar balkonnetje, zie ik haar nog steeds staan.
Ze zwaait. 

Weer een interview, weer eenzaamheid, ach...

Angst en depressie verslechteren de gezondheid. Ook gaan mensen hun sociale contacten verwaarlozen. Allemaal slecht voor het hart. En de kans op overlijden neemt toe met minimaal 20 procent. Bij patiënten die erg eenzaam zijn kan dat oplopen tot wel 600 procent, dus zes keer zoveel kans op overlijden door de hart- en vaatziekte.

Gelukkig, de medische wereld wordt nu ook attent gemaakt op de gevolgen van eenzaamheid.

Mediator and Moderator Role of Loneliness in the Relationship Between Peer Victimization and Depressive Symptoms

• vrijdag 4 november 2011, 07:56
• 252 keer beluisterd

Audio 520 dagen met zes man in een loods in Moskou. Dat is het experiment Mars 500. Drie Russen, een Italiaan, een Fransman en een Chinees bootsten een reis naar de planeet Mars na. Vandaag landen ze weer op aarde. Psycholoog en ethicus Berna van Baarsen van het VU Medisch Centrum is bij het experiment betrokken en zij is nu in Moskou. Een gesprek.

Trefwoorden experiment, Mars 500, Moskou

Linken en embedden

URL

' --> Embed code

Deel via Twitter Deel via Facebook